سازمان عفو بین الملل و وزارت امور خارجۀ ایالات متحده، خواستار آزادی زندانیان بهائی در ایران شدند

۰۹ بهمن ۱۳۸۶ (۲۹ ژانویه ۲۰۰۸)

ژنو
٢٩ ژانویه ٢٠٠٨ برابر با ٩ بهمن ١٣٨٦
(سرويس خبرى جامعۀ جهانى بهائى)

با توجّه به درخواست اخیر وزارت امورخارجۀ ایالات متحده از دولت ایران مبنی بر لزوم آزادی زندانیان بهائی، سازمان عفو بین الملل، از طرف زندانیان، تقاضا نمود «اقدامی سریع و مبرم» برای آزادیشان بعمل آورند.
نوامبر سال گذشته سه نفر بهائی در ایران، در شهر شیراز، بازداشت شدند، و صرفاً در ارتباط با باورهای خود و عمل به اعتقادات آئین بهائی، دوران محکومیت چهارسالۀ خود را در زندان بسر میبرند.

آقای شان مَک کُرمِک، سخنگوی وزارت امور خارجۀ آمریکا، در تاریخ ٢٣ ژانویه ٢٠٠٨ اظهار داشت: «ما، با فوریت، از رژیم ایران میخواهیم که به آزادی افرادی که بدون طی مراحل قانونی و غیر عادلانه بازداشت شده اند، ازجمله سه جوان معلم بهائی که در بازداشتگاه وزارت اطلاعات در شیراز بسر میبرند، اقدام نماید.»

سازمان عفو بین الملل درخواست خود را در تاریخ ٢٥ ژانویه صادرکرد. در این درخواست از فعالان حقوق بشر در سراسر عالم تقاضا شده است که از طرف زندانیان بهائی مستقیماً با مقامات رسمی دولت ایران تماسِ کتبی حاصل نمایند، دلیل توقیف این افراد را جویا شوند و از آنان بخواهند که زندانیان را مورد شکنجه و بدرفتاری قرار ندهند.

درخواست سازمان عفو بین الملل که در تاریخ ٢٥ ژانونه ٢٠٠٨ در سایت انیترنتیِ آن سازمان منعکس شده بیان میکند: «از ١٩ نوامبر سال ٢٠٠٧ میلادی تا به حال، هاله روحی جهرمی، رها ثابت سروستانی و ساسان تقوا، که هر سه بهائی اند، توسط وزارت اطلاعات در شیراز توقیف شده و در بازداشت بسر میبرند.»

سازمان عفو بین الملل به مدافعین حقوق بشر توصیه میکند که «درخواست خود را به سریعترین وجهِ ممکن به زبانهای فارسی، عربی، انگلیسی یا به زبان بومی خود ارسال دارند و در آن قید نمایند که، چنانچه آنان به دلیلِ اعتقادشان به آئین بهائی توقیف شده باشند، سازمان عفو بین الملل آنان را به عنوان زندانی وجدان به شمار میآورد... و اگر دولت ایران قصد ندارد آنان را به جرمی واقعی و معتبر محکوم کند و یا فوراً برایشان محاکمهای عادلانه تشکیل دهد، برای آزادی آنان اقدام کند» و «از مقامات بخواهند که زندانیان را مورد بدرفتاری و شکنجه قرار ندهند...»

متن درخواست سازمان عفو بین الملل ماجرای آن سه زندانی را چنین بازگو میکند که آنان سه نفر از ٥٤ نفر بهائی بودند که همگی در ماه می ٢٠٠٦ میلادی به علّت شرکت در امر آموزش کودکانِ تهیدست و محروم از مزایای اقتصادی و اجتماعی در شیراز بازداشت شدند.

  1. 2
  2. 1
  • رها ثابت سروستانی

  • ساسان تقوا

تعداد کثیری از آن ٥٤ بهائی پس از چند روز آزاد شدند، درحالیکه خانم روحی، خانم ثابت و آقای تقوا برای حدود یک ماه بازداشت بودند. سپس، در ماه آگوست ٢٠٠٧ میلادی از طرف یکی از دادگاههای محلی به ٥٣ نفر از دستگیرشده گان اطلاع داده شد که آنان به «جرائم مربوط به امنیت ملی» متهم شده اند.

علاوه براین، خانم روحی، خانم ثابت و آقای تقوا به چهار سال زندان محکوم شدند، اگرچه به قید وثیقه درخارج از زندان بسر میبردند. سپس در ١٩ نوامبر ٢٠٠٧ میلادی با تلفن به آنان گفته شد که برای پس گرفتن اشیائی که در ماه می ٢٠٠٦ ضبط شده بود به دفتر وزارت اطلاعات درشیراز مراجعه کنند. ولی درعوض به زندان منتقل شدند.

جزئیات بیشتر

در متن درخواست گفته شده: «هنگامی که آن سه نفر به منزل مراجعت ننمودند، خانواده هایشان، که آنان را تا محل زندان همراهی کرده بودند، پاسخهای ضد و نقیضی از مقامات اطلاعاتی دریافت کردند. در ابتدا، مقامات دولتی سعی کردند ادعا کنند که آن سه نفر اصلاً وارد ساختمان نشده اند، با اینکه خانواده هایشان دیده بودند که آنها وارد ساختمان شده اند. بالأخره به آنان اطلاع داده شد که آن سه نفر در دفتر وزارت اطلاعات در شیراز بازدداشت شده اند.»

سن زندانیان در متن درخواست چنین ذکر شده: خانم روحی ٢٩ ساله، خانم ثابت ٣٣ ساله و آقای تقوا ٣٢ ساله.

طبق سایت اینترنتی سازمان عفو بین الملل، درخواستِ اقدام سریع و مبرم از طرف این سازمان به شبکه ای که حاوی بیش از ١٠٠,٠٠٠ فعال حقوق بشر در٧٠ کشور است، مخابره میشود.

دیان علائی، نمایندۀ جامعۀ بین المللی بهائیان در سازمان ملل متحد در ژنو اظهار داشت که این دفتر عمیقاً نگران آسایش و رفاه این سه زندانی بهائی است.

وی گفت: «ما امیدواریم که درخواستِ اقدامِ سریع و مبرمِ سازمان عفو بین الملل، به عنوان اخطاری از جانب مدافعین حقوق بشر در سراسر دنیا، به بازداشتِ غیرعادلانۀ این زندانیان پایان دهد.»

خانم علائی اظهار داشت که درخواست سازمان عفو بین الملل از این نظر بسیار به موقع است که پای آقای تقوا، در اثر سانحۀ اتومبیل، پیش از زندانی شدن ایشان صدمه دیده است و نیاز به معالجۀ پزشکی دارد.

خانم علائی اضافه کرد: «صدمۀ وارده بر پای ایشان شدیداً جدی و توأم با درد بسیار است. و حال معلوم شده که آقای تقوا، برای برداشتن گیرۀ فلزی که قبلا ً در پای ایشان نصب کرده اند، نیاز به جراحی دارد.»

خانم علائی اشاره کرد که اتهامات علیه این سه نفر ربطی به مسائل مربوط به امنیت ملی ندارد، و تماماً ناشی از اتهاماتی است که دادگاه، تحت عنوانِ مبادرت به «تبلیغ غیرمستقیم» آئین بهائی، به آنها وارد کرده است.
خانم علائی گفت: «درحقیقت این سه نفر، با استفاده از برنامه ای آموزشی که تأکید بر خصائل اخلاقی دارد، در امر کمک و مساعدت به کودکان تهیدست و محروم از مزایای اقتصادی و اجتماعی در شهرشان فعالیت میکردند.»

«اینکه دولت چنین فعالیتی را نوعی تهدید بداند حیرت انگیز است - واینکه اقدام به چنین فعالیتی منجر به محکومیت به زندان درازمدت بشود، کاملا ً بیجا و باورنکردنی است.»

خانم علائی گفت: «شکی نیست که این سه نفر زندانی وجدانند، و صرفاً به دلیلِ اعتقاد و عمل به شعائر آئین بهائی زندانی شده اند به این دلیل که بعضی از همکارانشان که در ماه می ٢٠٠٦ دستگیر شدند، بهائی نبودند و آن افراد طی یک روز آزاد شدند و هرگز مورد اتهام قرار نگرفتند.»

بیانیۀ وزارت امور خارجۀ ایالات متحده همچنین «مرگ مظنون» ابراهیم لطف اللهی، دانشجوی کُرد ایرانی را که در تاریخ ٦ ژانویه توسط وزارت اطلاعات توقیف شده بود، مورد توجّه قرار داد. آقای مَک کُرمِک اظهار داشت: «ما از مقامات ایرانی میخواهیم که در این مورد، تحقیقات کاملی به عمل آورند.» ایشان همچنین از تداوم توقیف سه دانشجوی دانشگاه امیرکبیر اظهار نگرانی کرد.

متن درخواست سازمان عفو بین المللی را میتوانید در این سایت بخوانید:

http://www.amnesty.org/en/report/info/MDE13/017/2008

بیانیۀ وزارت امور خارجۀ ایالات متحده را میتوانید در این سایت بخوانید:

http://www.state.gov/r/pa/prs/ps/2008/jan/99632.htm