آغاز نخستين همايش در زامبيا مقدمه‌ای برای ۴۱ کنفرانس

آغاز نخستين همايش در زامبيا مقدمه‌ای برای ۴۱ کنفرانس

۴ نوامبر ۲۰۰۸ -- لوساکا-زامبيا -- قريب به ۷۵۰ تن از بهائيان کشورهای زامبيا، مالاوی و زيمبابوه در تعطيلات آخر هفتهٔ گذشته در شهر لوساکا گرد هم آمده و در اولين کنفرانس که ۴۰ کنفرانس محلی بهائی ديگری را در پی داشته و در طول چهار ماه آينده در شهرهای بزرگ در سرتاسر جهان بوقوع می‌پيوندد شرکت نمودند.

اين سلسله همايش‌های بی‌سابقه مقارن است با نقطهٔ ميانهٔ تلاشی پنج‌ساله توسط بهائيان برای تمرکززدائی شماری از فعاليت‌های خويش و داير نمودن دوره‌های مطالعه، جلسات دعا و کلاس‌های اطفال و نوجوانان در سطح محله.

موسوندا کاپوسا اظهار داشت که «بنظر من اين کنفرانس دقيقاً همان چيزی است که به آن برای تشويق و تشجيع و تقويت روحيهٔ خود نياز داشتيم.»

شرکت‌کنندگان از هر ۹ ايالت زامبيا و همچنين از کشورهای همجوار مالاوی و زيمبابوه حضور بهم رسانده بودند. پنج نفر از بزرگان قوم آفريقائی که هر پنج تن بهائی و پشتيبان فعاليت‌های بهائی در مناطق خويش هستند نيز به جمع حاضرين پيوستند.

اين ۴۱ کنفرانس که شهرهای آبيجان و يائونده را در بر می‌گيرد و گسترهٔ جغرافيائی آنها از ونکوور (کانادا) گرفته تا سان‌پائولو (برزيل) و از لندن تا ژوهانسبورگ (آفريقای جنوبی) و از اولان باتر (مغولستان) تا آکلند (زلاند نو) امتداد دارد پاسخی است به دعوت بيت‌العدل اعظم که هيأت رئيسهٔ منتخبهٔ ديانت بهائی می‌باشد.

بيت‌العدل اعظم ضمن اعلام کنفرانس‌ها با ارسال نامه‌ای به بهائيان جهان اظهار داشت که هدف اين همايش‌ها بزرگداشت دستاوردهای آنان در جامعه‌سازی در سطح بنيادين و بحث و تبادل نظر پيرامون درس‌گيری و گفتگو بر چگونگی افزايش مشارکت مردم در شيوه‌ای خاص برای بهبود جوامعی که در آن زندگی می‌کنند است؛ شيوه‌ای که ترکيبی است از رشد معنوی و خدمت به جامعه. بيت‌العدل اعظم در نامهٔ خود متذکر شد که تلاش بهائيان در سطح محله‌ای «صرف نظر از شدت بحران‌هائی که گريبانگير دنيای اطراف آنان شده است» بايد تداوم يابد. و افزود که «ساختارهای مالی که زمانی آسيب‌ناپذير پنداشته می‌شدند متزلزل گشته و رهبران جهان ناکارآمدی خود را از چاره‌يابی که بتواند از حالت موقت فراتر رود به نمايش گذاشته و بطور فزاينده‌ای اقرار به اين ناکارآمدی می‌کنند. گذشته از هر اقدام مصلحتی که آنان اتخاذ نمايند اطمينان عمومی خدشه‌دار شده و احساس امنيت از دست رفته است.» در ادامهٔ اين نامه آمده است که بدون شک اوضاع جهانی در تقويت اعتقاد ديرپای بهائيان که تمدن معنوی بايد همگام با تمدن مادی پيش برود سهم داشته است.

در کنفرانس لوساکا حضار که ۵۵۰ تن از آنان از زامبيا، ۸۰ تن از زيمبابوه و ۱۲۰ نفر از مالاوی بودند پيام ويژه‌ای را از طرف بيت‌العدل شنيده و به مشورت پيرامون نامهٔ پيشين که مورخ ۲۰ اکتبر بود و به برخی از زبان‌های شرکت‌کنندگان منجمله تونگا، لوندا، بِمبا، چوا و شونا ترجمه شده بود پرداختند.

بيانيهٔ مطبوعاتی بهائيان زامبيا حاکی است که هدف کنفرانس سپس به سوی برنامه‌ريزی برای فعاليت‌های آتی معطوف گشت در حاليکه «مردان و زنان و حتی کودکان تأمل کرده و از صميم قلب تقبل نمودند تا به همسايگان و دوستان خود خدمت نموده و خالصاً لحب‌الله برای بهبود جوامع خود تشريک مساعی بنمايند.»

يکی از شرکت‌کنندگان گفت: «همه دلواپسند که چه کنند چون دنيا در حال تغيير به حالتی بدتر است. در صورتی که پاسخ را در تعاليم الهی می‌توان جست به شرط اينکه بتوانيم آن تعاليم را در زندگی خود عملی کنيم.»

در بين شرکت‌کنندگان در کنفرانس لوساکا چهار نفر از اعضای هيأت مشاورين قاره‌ای و افراد با مسؤوليت‌های ويژه در جامعهٔ بهائی نيز به چشم می‌خوردند: دو نفر از جنوب قارهٔ آفريقا به نام‌های ماينا مکانداويره (از مالاوی) و گارث پالاک (از زامبيا). دو نفر نيز بعنوان نمایندهٔ بيت‌العدل شرکت جستند؛ يکی اوران سايخان باتار از مغولستان و ديگری استيون برکلند از ايالات متحده که هر دو در مرکز جهانی بهائی مشغول خدمت هستند.
قريب به دوازده گروه کُر از زامبيا، مالاوی و زيمبابوه حضور داشتند و با ارائهٔ موسيقی روح خاصی به جلسه بخشيدند.

هايتن نگانگولا از اهالی زامبيا گفت: «عجب جلسهٔ عظيم و خوبی بود. من از زمانی که بهائی شدم هرگز در چنين چيزی شرکت نکرده بودم.»

 
© 2008 Bahá’í International Community