حمایت‌های بین‌المللی

۲۴ مرداد ۱۳۸۹ (۱۵ اوت ۲۰۱۰)

در طول ٢ سال حبس هفت تن رهبران بهائی ایران، ندای حمایت و درخواست آزادی این زندانیان از سوی سیاست‌مداران، کارشناسان حقوقی، فعالان حقوق بشر، دانشگاهیان، نویسندگان و هنرمندان برجسته در سراسر جهان بلند شده است.

گزیدۀ بعضی از این بیانیه ها به شرح زیر است:

ما از دولت ایران می‌خواهیم که امنیت این افراد را تضمین نموده و آنها را بدون قید و شرط فوراً آزاد کند.
بنیاد زنان برندۀ جایزۀ نوبل – مایرید کریگان ماگوایر، شیرین عبادی، وانگاری میوتا ماآتای، ریگوبرتا منچو تام، بتی ویلیامز و جودی ویلیامز (١٠ تیر ١٣٨٧)

کانادا . . . از دولت ایران می خواهد که به حقوق جامعۀ بهائی کشور احترام بگذارد و از آزار، تبعیض و بازداشت اعضای آن دست بردارد. ما مطلع شدیم که قرار است محاکمۀ هفت رهبر جامعۀ بهائی امروز انجام شود و از دولت ایران می‌خواهیم اطمینان دهد روند قانونی مراعات خواهد شد.
استفان هارپر، نخست وزیر کانادا (٢٢ خرداد ١٣٨٩)

اگر قرار است عدالت رعایت شود و یک قاضی بی‌طرف اتهامات عنوان شده علیه موکّلان مرا بررسی کند، به هیچ حکم دیگری جز تبرئه نمی‌توان رسید... من پرونده را خواندم و خوشبختانه یا متأسّفانه هیچ دلیل یا مدرکی نیافتم که اتهامات جزائی وارده توسط دادستان را تأیید کند...
شیرین عبادی، وکیل حقوق بشر (٢٢ دی ١٣٨٨)

امروز بهائیان ایران با آینده ای بسیار نامعلوم و خطرناک روبرو هستند. ما باید از دولت ایران بخواهیم که رهبران جامعۀ بهائی را عادلانه محاکمه کند و برای اطمینان از اجرای عدالت اجازۀ حضور ناظران مستقل را بدهد. ما همچنین باید از ایران بخواهیم که به تعهّدات بین المللی خود در جهت حفظ امنیت همۀ شهروندان عمل نماید و به آنها اجازه دهد اعتقادات دینی خود را بدون تبعیض یا ترس حفظ کرده، مطابق آنها عمل نمایند.
شری بلر، وکیل حقوق بشر (١٨ تیر ١٣٨٨)

اين شهروندان ايران از اتهام‌های وارده مبرا هستند. اينها افرادی تابع قانون، وفادار به حکومت و فعال در جهت بهبود جامعۂ ايران هستند. حکومت ايران بايد آنها را فوراً آزاد کند، و يا حداقل محاکمه‌شان عادلانه باشد. اين حق اوليۂ هر مرد وزنی در اين کرۂ خاکی‌ست. اگر افراد بازداشت شده از محاکمۂ عادلانه‌ای برخوردار نشوند، به مبانی اساسی حقوق بشری تعرض شده است.
۳۲ شهروند سرشناس هند–از جمله افرادی در بخش‌های قضائی و سازمان‌های اداری، رهبران مذهبی، هنرمندها، و نمایندگانی از سازمان‌های غیر دولتی، دانشگاهی و بخش‌های بازرگانی (فوريه ۲۰۰۹)

دستگاه قضائی ايران تا به حال نتوانسته به نگرانی های بين‌المللی و داخلی در مورد اين که تنها جرم اين افراد انجام آئين‌های دينی‌شان است پاسخ دهد. کاملاً آشکار است که از مرحلۂ دستگيری تا صدور حکم‌ها مقامات ايرانی حتی قوانين دادرسی داخلی را مراعات نکرده‌اند؛ چه رسد به معيارهای بين المللی که ايران به آنها متعهد است.
ويليام هيگ، وزير امور خارجۂ بريتانيا (۱۱ اوت ۲۰۰۹)

. . . من اينجا به عنوان یک ایرانی پشیمان و مصمّم ایستاده‌ام –شرمنده‎ از آنچه گذشته‌ای ننگین در رفتارمان با شهروندان بهائی‌مان تلقّی می‎کنم، و مصمّم به گفتن این حرف که ديگر نه و بيشتر نه...
امروز هفت تن از رهبران این جامعۀ استوار، به اتهام «افساد فی الارض» و «عامل صهیونیسم» بودن، اتّهامات ناروایی که هر‌یک می‌تواند منجر به صدور حکم اعدام گردد، با محاکمه روبرو هستند...
اما وضعیت سراسر تاریکی و تأسّف نیست. به رغم تلاش‌های متمرکز دولت در مسموم کردن اذهان مردم ایران دربارۀ آئین بهائی، با وجود انحصار رسانه‌ها در دست دولت، موج تازه‌ای از آگاهی در میان میلیون‌ها ایرانی، ده‌ها روشنفکر و حتی چند تن از علمای شیعه پدید آمده مبنی بر آن که رفتار با بهائیان بخش شرم آوری از گذشتۀ ما بوده است. مردم هر روز بیش از پیش متقاعد می‌شوند که بهائیان نیز مثل سایر شهروندان ایرانی حق غیر قابل انکاری در تمسّک به دین خود دارند و به عنوان شهروند ایرانی باید از همۀ حقوقی که به شهروندان پیرو ادیان دیگر داده شده، برخوردار باشند.
پروفسور عباس میلانی ، دانشگاه استنفورد (٢٤ مرداد ١٣٨٨)

ايالات متحده عميقاً نگران ادامۂ‌ آزارهای حکومت ايران نسبت به بهائيان و ساير اقليت‌های دينی در اين کشور است... ايالات متحده به دفاع از آزادی دين در جهان پايبند است و ما جامعۂ بهائيان ايران را از ياد نبرده‌ايم. ما به اعتراض عليه بی‌عدالتی ادامه خواهيم داد و از دولت ايران می خواهيم که بر اساس تعهدات بين‌المللی‌اش حقوق بنيادين همۂ شهروندان اين کشور را محترم بشمارد.
هيلاری کلينتون، وزير امور خارجۂ آمريکا (۱۲ اوت ۲۰۰۹)

به عنوان وکلای ارشد دیوان عالی هند و رؤسای کانون وکلای هند و انجمن وکلای متّحد (به ترتیب)، و با تعهّد عمیق به حقوق همۀ افراد انسانی، ما به شدت نگرانیم که تا این تاریخ، دو هفته پس از دستگیری، محل نگهداری آنها هنوز نامعلوم است. هیچ یک از دستگیرشدگان به مشاورۀ حقوقی دسترسی نداشته، بستگان آنها هیچ تماسی با آنها نداشته‌اند و هیچ نشانه‌ای از این که اتّهاماتی علیه آنها مطرح شده باشد، وجود ندارد...
تقاضای جدی ما آن است که ... اطمینان حاصل شود حکومت ایران این حقوق اساسی را رعایت خواهد کرد...
وکلای ارشد هندی –فالی س. نارامان، سُلی سُرابجی (۱۴ خرداد ۱۳۸۷)

دو «زندانی عقیدتی» که من در زندان اوین تهران با آنها آشنا شدم، مهوش ثابت و فریبا کمال آبادی هستند. این زنان همراه با پنج نفر مردان همکارشان، رهبران بزرگترین اقلیت دینی ایران یعنی جامعۀ بهائی هستند...
مهوش، فریبا و پنج مرد همکارشان منتظر محاکمه در شعبۀ ٢٨ دادگاه انقلاب تهران هستند. این همان دادگاهی است که من ماه آوریل در آن به اتهام ساختگی جاسوسی به ٨ سال حبس تعزیری محکوم شدم. من خیلی خوش‌شانس بودم که پرونده‌ام مورد توجّه زياد بین‌المللی قرار گرفت که به آزادی‌ام کمک کرد.
پروندۀ بهائیان نیز به چنین توجّهی نیاز دارد. دولت ایالات متّحده و جامعۀ بین‌المللی می‌توانند تلاش خود را تا بيشترين حد افزایش دهند که این پرونده مورد توجه قرار گیرد... و مقامات ایرانی را تحت فشار قرار دهند که اتّهامات وارده به بهائیان و دیگر زندانیان عقیدتی را لغو و آنها را فوراً آزاد کنند.
رکسانا صابری، روزنامه نگار (١٧ تیر ١٣٨٨)

تلاش های دولت [ایران] برای شناسایی و تحت نظر گرفتن اعضای جامعۀ بهائی بخشی کاملاً نگران کننده از استراتژی حذف جامعۀ بهائی ایران به عنوان یک هویت زنده است. در گذشته، تلاش‌های شدید برای شناسایی اعضای یک اقلیت اغلب مقدمه‌ای برای خشونت تعمّدی و برنامه‌ریزی شده بوده و به صورت پاک‌سازی قومی و در نهایت نسل‌کشی ظاهر شده است.
سپهبد رومئو دالیر، سناتور کانادایی، فرماندۀ سابق نیروی حافظ صلح سازمان ملل در رواندا، ١٩٩٤-١٩٩٣. (٢٦ خرداد ١٣٨٩)

احکام صادرشده عليه نمايندگان جامعۂ بهائی علائمى تکان دهنده و اسباب ناامیدی فراوان برای تمام کسانی است که به بهبود وضعیت حقوق بشر در ایران امید داشته اند. ما در مورد عادلانه و شفاف بودن محاکمۂ آنها ترديدهای جدی داريم و من از اين وضع عميقاً متأثرم.
جرزی بوزک، رئيس پارلمان اروپا (۱۱ اوت ۲۰۱۰)

سرنوشت هفت رهبر بهائی که در ایران در انتظار محاکمه هستند، در رأس افکار همۀ ما قرار گرفته. ما نگرانی خود را به دولت ایران ابلاغ کرده ایم. من از مقامات ایران می خواهم اطمینان دهند که محاکمۀ عادلانه ای برای آنها برگزار خواهد شد و می خواهم به تبعیض علیه کلّ جامعۀ بهائی ایران خاتمه دهند.
گوردون براون، نخست وزیر انگلستان (٢ اردیبهشت ١٣٨٨)

جمهوری اسلامی ایران قرارداد های مهم بین المللی حقوق بشر از جمله میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی را پذیرفته، بنابراین از نظر قانونی ملزم به رعایت حقوق اساسی این بازداشت شدگان است...
ما بار دیگر تصریح می کنیم که امنیت و رفاه این هفت زندانی بر عهدۀ دولت است و هر گونه صدمه ای به آنها نقض فاحش حقوق آنها به شمار می آید.
انجمن وکلای بنگلادش برای اقلیت ها(٢٩ خرداد ١٣٨٧)

این احکام غیرمنصفانه نمونه‌ای دیگر از نقض فاحش حقوق بشر و آزادی ادیان توسّط حکومت ایران است. محاکمه و احکام صادره، به زبان ساده و صريح، انگیزه های سیاسی و دینی داشته و این کمیسیون خواستار آزادی بدون شرط این هفت زندانی است.
لئونارد ليو، رئيس کميسيون آزادی جهانی اديان در ايالات متحده(۱۱ اوت ۲۰۱۰)

ما به عنوان دانشگاهیان ایرانی-کانادایی، نگرانی خود را دربارۀ دستگیری رهبران جامعۀ بهائیان ایران در دو هفتۀ پیش، از طریق این نوشته ابراز می‌داریم. در حالی که ما خود عضو آن جامعۀ دینی به خصوص نیستیم، ولی به عنوان ایرانی احساس می‌کنیم غیر قابل قبول است که حکومت ایران محل نگهداری دستگیر‌شدگان و اتهامات رسمی که باعث بازداشت آنها شده را اعلام ننکرده‌است است.

ما احساس می کنیم جامعۀ بین المللی، به ویژه از طریق دفاتر سازمان ملل، باید تمام آنچه در توان دارد انجام دهد تا مسئولان حکومت ایران مجبور شوند حقوق بشر را برای امنیت و آزادی همۀ مردم ایران به اجرا در‌آورند.
دانشگاهیان ایرانی-کانادایی: پروفسور امیر حسن پور، پروفسور هایده مغیثی، پروفسور شهرزاد مجاب، پروفسور سعید رهنما، پروفسور محمد توکلی-طرقی (١٣ خرداد ١٣٨٧)

اين حکم نشانه‌ای محکوم‌کننده و غم‌انگيز از تبعيض ريشه‌دار مقامات ايرانی عليه بهائيان است.
حسيبه صحراوی، معاون بخش خاورمیانه و آفریقای شمالی عفو بین الملل(۱۰ اوت ۲۰۱۰)

اتهام جاسوسی برای اسرائیل که ایران به هفت رهبر بهائی وارد آورده کاملاً پوچ، و به اندازۀ همان طرز فکری که به یک دولت اجازه می‌دهد انکار هولوکاست را به عنوان یک خط مشی سیاسی با آغوش باز بپذیرد، پر توهم است. این مسئله نشانۂ تمایل به نادیده گرفتن حقیقت و ترجیح یک دادگاه نمایشی شبیه محاکمه های روسیۀ استالینی به جای آن است. و با جلوگیری از دسترسی قربانیان به وکیل، ایران بار دیگر نشان داده که مفاهیم اساسی حقوق بشر برای رهبری آن کشور معنائی ندارد. تا زمانی که ایران این اساسی ترین موازین قضائی و حقوق بشر را به تمسخر می‌گیرد، و تا زمانی که به شهروندان خود یا کشورهای دیگر حق زندگی در صلح و آرامش را نمی‌دهد، مشارکت آن در اجتماع ملل باید جداً مورد تردید قرار گیرد.
مارک وایتزمن، مدیر کارگروه مبارزه با نفرت مرکز سیمون وایزن تال (۱۹ فوريه ۲۰۰۹)

این وظیفۀ اخلاقی و انسان‌دوستانۀ متفکرین آزاده و روشن‌فکر، دموکرات‌ها، آزاد‌ی‌خواهان و کنشگران حقوق بشر است که از حقوق ازدست رفتۀ بهائیان دفاع و برای باز پس گرفتن آن کوشش کنند. به همین ترتیب، مسئولیت آنهاست که حقوق همۀ ساکنان دیگر ایران را صرف‌نظر از دین، اعتقادات و دیدگاه‌های سیاسی و اجتماعی آنها حفظ کنند. اساس دموکراسی و آزادی بر پایۀ برابری انسان‌ها ریخته شده، به این معنا که حقوق ذاتی و طبیعی هر ایرانی، در هر نقطۀ جغرافیایی کشور که زندگی می‌کند، با حق هر ایرانی دیگر برابر است...
سکوت و بی تفاوت بودن مشکلات را حل نخواهد کرد؛ در عوض مشکلات را افزایش خواهد داد و راه را برای تجاوز بیشتر به حقوق مدنی هموطنان بهائی‌مان باز خواهد نمود.
حجّت الاسلام حسن یوسفی اشکوری، روحانی، محقّق و روزنامه نگار ایرانی (٢٣ مرداد ١٣٨٨)

آزار بهائيان در ايران غيرقابل قبول و جداً مشکل آفرين است.
لارنس کانون، وزير امور خارجۂ کانادا (۱۰ اوت ۲۰۱۰)

سرنوشت بهائیان ایرانی صرفاً مسئلۀ حقوق اساسی مدنی این گروه در بستر هر نوع حکومت جمهوری، از اسلامی و غیر آن، نیست. این مسئله، اساس شهروندی دموکراتیک است و بدون آن اکثریت مسلمان ایران از حمایت قانونی محروم خواهد بود. به دقّت مراقب سرنوشت بهائیان ایرانی باشید.
روزی که آنها آزاد باشند تا بدون ترس مطابق دین خود عمل کنند، سرانجام عموم ایرانیان آزادی‌های مدنی خود را به دست آورده‌اند.
پروفسور حمید دباشی، دانشگاه کلمبیا، نیویورک (٢٥ شهریور ١٣٨٨)

بازداشت غیرقانونی و ناعادلانۀ هفت رهبر بهائی، که دوباره گویای خط مشی سرکوب یک اقلیت دینی است، باید پایان پذیرد. این گروه از حقوق اساسی مدنی خود محروم شده‌اند به صورتی که نه اجازه دارند با وکیل خود ملاقات کنند و نه رسماً به جرمی متهم شده‌اند.
آزار مستمر جامعۀ بهائی در ایران اهانت به همۀ مردم ایران است. بازداشت خودسرانه و هدف قرار دادن اعضای هيچ گروهی در هیچ کشوری، از جمله ایران، نباید تحمل شود.
آرون رُودز، کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران (٢٤ اردیبهشت ١٣٨٨)

ما به عنوان هنرمندانی که در جهت ارتقای روح انسان و غنا بخشیدن به جامعه از طریق کار مان می کوشیم، همبستگی خود را با تمام کسانی که در ایران، به خاطر تلاش در پیشرفت جامعه – چه از طریق هنر و رسانه ها، چه با گسترش آموزش، توسعۀ اقتصادی و اجتماعی و یا پیروی از اصول اخلاقی – مورد آزار قرار دارند، اعلام می‌کنیم.
به علاوه، ما به دولت‌ها، سازمان‌های حقوق بشر و افراد خیرخواهی از سرتاسر دنیا که تا حال صدای خود را در تقاضای محاکمه‌ای عادلانه، در صورت عدم آزادی کامل رهبران بهائی در ایران بلند کرده‌اند، می‌پیوندیم.
کمدین های برجستۀ انگلستان – دیوید بدیِل، بیلی بی لی، مُرونا بنکس، سنجیو بهاسکِر، جو برند، راسل برند، راب برایدن، جیمی کار، جک دی، امید جلیلی، شان لاک، لی مَک، الکسی سیل، میرا سایال، مارک تامس (٨ اسفند ١٣٨٧)

بنابراین، اعلام می‌دارد که این مجلس آزار مداوم اقلیت بهائی را در ایران محکوم می‌کند و از دولت ایران می‌خواهد اتهامات مطرح شده علیه اعضای 'یاران ایران' را مورد تجدید نظر قرار داده، بلافاصله آنها را آزاد کند یا در غیر این‌صورت، بدون تأخیر بیشتر محاکمۀ آنان را با تضمین علنی و عادلانه بودن روند دادگاه و با حضور ناظران بین‌المللی برگزار کند.
کمیسیون پارلمان کانادا برای حقوق بشر (٦ اسفند ١٣٨٧)

 
اخبار جدید
© 2008 Bahá’í International Community