بیانیه‌های سازمان ملل

۲۴ مرداد ۱۳۸۹ (۱۵ اوت ۲۰۱۰)

از زمان دستگیری و بازداشت هفت رهبر بهائی ایرانی، سازمان ملل – هم از طریق مجمع عمومی و هم در گزارش های دبیر کل سازمان – از جمهوری اسلامی ایران دربارۀ رفتارش توضیح خواسته است.

جامعۀ جهانی بهائی نیز چندین بیانیه به شورای حقوق بشر سازمان ملل در ژنو فرستاده، که متن آنها را در لینک های زیر می توان دید.

شصت و سومین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد
گزارش دبیر کل دربارۀ وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران (١١ تیر ١٣٨٧)
«در ٢٩ اردیبهشت ١٣٨٧ گزارش شد که شش عضو رهبری جامعۀ بهائی در ایران دستگیر شده‌اند و هفتمین عضو نیز از ١٥ اسفند ١٣٨٦ بدون هیچگونه ارتباط با خارج در مشهد در بازداشت به سر می‌برد. سپس در ٣ خرداد، کمیساریای عالی به مقامات ایرانی نامه‌ای نوشت و بنا بر وظایف جمهوری اسلامی ایران در پرتو میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، خواستار توضیحاتی در مورد آن گزارش‌ها شد تا اطمینان حاصل شود که هیچ‌کس به طور خودسرانه بازداشت نشده و حق آزادی دین یا عقیده محترم شمرده شده است. مقامات ایرانی اصرار دارند که این دستگیری‌ها به دلائل امنیت ملی بوده است.»
دانلود متن کامل گزارش به صورت فایل PDF

شصت و سومین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد
وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران (٩ آبان ١٣٨٧)
اين قطعنامه، که با اکثريت ۶۹ رأى در برابر ۵۴ رأى به تصويب رسيد، به ويژه از استفاده از شکنجه، تعدّد موارد اعدام، «سرکوب خشونت بار» زنان، و «تبعيض فزاينده» عليه بهائيان، مسيحيان، يهوديان، صوفيان، مسلمانان سنى و اقليت‌هاى ديگر در ایران... و نیز از «حمله به بهائیان و دین آنها در رسانه های دولتی، شواهد فزایندۀ کوشش های دولت برای شناسایی و زیرنظرگرفتن بهائیان، جلوگیری از تحصیل پیروان آئین بهائی در دانشگاه‌ها و امرار معاش آنها، و دستگیری و بازداشت هفت رهبر بهائی بدون اعلام اتهام یا دسترسی به وکیل» انتقاد کرد.
دانلود متن کامل گزارش به صورت فایل PDF

شصت و چهارمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد
گزارش دبیر کل دربارۀ وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران (۱ مهر ۱۳۸۸)
«کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل در نامه‌های متعدّد نگرانی خود را دربارۀ وضعیت هفت پیرو آئین بهائی که بیش از یک سال است در بازداشت به سر می برند، ابراز کرده و خواستار توضیح شده است. گزارش شده شش عضو جامعۀ بهائی –فریبا کمال آبادی، جمال الدّین خانجانی، عفیف نعیمی، سعید رضائی، بهروز توکّلی، وحید تیزفهم- در ۲۵ اردیبهشت ۱۳۸۷ دستگیر و از آن زمان در زندان اوین نگه داشته شده اند. مهوش ثابت، عضو هفتمی از این جامعه، طبق گزارش در ۱۵ اسفند ۱۳۸۶ توسط مقامات ایرانی بازداشت و ظاهراً از آن زمان بدون ارتباط با خارج در مشهد نگه داشته شده است. مقامات ایرانی در ۲ اسفند ۱۳۸۷ به نگرانی های کمیساریای عالی پاسخ داده، اشاره کردند دستگیری هفت بهائی در نتیجۀ فعالیت های غیرقانونی آنها بوده است. پس از آن، دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر از گزارش مطرح شدن اتهامات جدیدی علیه این هفت نفر، از جمله افساد فی‌الارض که مجازات آن اعدام است، ابراز نگرانی کرد. حکومت ایران گزارش داد که اتهامات آنان شامل تهدید و ارعاب شهروندان ایرانی به منظور پیوستن آنان به «تشکیلات این فرقه»، دخالت در زندگی و عقاید خصوصی شهروندان ایرانی و سازماندهی تشکیلات مخفی است. هفت نفر هنوز باید در برابر دادگاه حضور یابند و تا حال از دسترسی به وکیل‌شان محروم بوده اند. کمیساریای عالی و دبیر کل هنوز از این امکان نگرانند که بازداشت این افراد ناقض وظایف جمهوری اسلامی ایران به موجب میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی، به ویژه در زمینۀ آزادی دین و عقیده و آزادی بیان و تجمّع باشد.»
دانلود متن کامل گزارش به صورت فایل PDF

شصت و چهارمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، کمیتۀ سوم
وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران (۷ آبان ۱۳۸۸)
مجمع عمومی سازمان ملل «نگرانی عمیق خود را از موارد شدید، مستمر و مکرّر نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران ابراز می‌دارد و به «تبعیض فزاینده و موارد دیگر نقض حقوق پیروان اقلیت های دینی، قومی، زبانی و دیگر اقلیت های رسمی یا غیر رسمی از جمله اعراب، آذری ها، بلوچ ها، کرد ها، مسیحیان، یهودیان، صوفیان و مسلمانان سنی و مدافعان آنها و به ویژه حمله به بهائیان و دین آنها در رسانه‌های دولتی، شواهد فزایندۀ کوشش های دولت برای شناسایی، زیرنظرگرفتن و بازداشت خودسرانۀ بهائیان، جلوگیری از تحصیل پیروان آئین بهائی در دانشگاه‌ها و امرار معاش آنها، و استمرار بازداشت هفت رهبر بهائی که در اسفند ۱۳۸۶ و اردیبهشت ۱۳۸۷ دستگیر و بدون دسترسی کافی یا به موقع به وکیل با اتهامات شدیدی روبرو شدند» اشاره می کند؛
دانلود متن کامل گزارش به صورت فایل PDF

بیانیه‌های جامعۀ جهانی بهائی

بیانیۀ شفاهی جامعۀ جهانی بهائی خطاب به هشتمین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو
«جامعۀ جهانی بهائی معتقد است وقت آن فرا رسیده که شورای حقوق بشر از جمهوری اسلامی ایران بخواهد به تعهّدات بین‌المللی خود عمل کند. به عنوان اولین گام، شورا باید از ایران بخواهد رهبران بهائی را آزاد کنند و حقوق فردی و جمعی همۀ بهائیان ایران را به آنان بدهند». (١٦ خرداد ١٣٨٨)
«همین حقیقت که حکومت به بهائیان می‌گوید اگر قبول کنند ایمان خود را انکار کنند آزاد خواهند شد، آشکارا نشان می‌دهد که مسئلۀ اصلی اعتقادات دینی بهائیان است که آنان آزادانه با هموطنان خود در میان می‌گذارند -حقی که در مادۀ ١٨ میثاق بین المللی حقوق مدنی وسیاسی که حکومت ایران نیز از جملۀ امضاکنندگان آن است، بیان شده. مقامات دولتی اگر چه انکار می‌کنند که مسئلۀ اصلی دین است، اما در مساجد، رسانه های دولتی و حتی مدارس سراسر کشور، پایگاهی برای تحريک نفرت مردم و افترا نسبت به آئین بهائی فراهم می‌کنند. و در پيش‌آمد رفتارهای خشونت‌بار –مانند اقدام به سوزاندن یک مرد بهائی، ویران کردن خانه های افراد و یا نبش قبر و متلاشی کردن بقایای استخوان‌ها زیر چرخ‌های ماشین – متخلّفان از مصونیت کامل برخوردارند.»
بیشتر بخوانید

بیانیۀ شفاهی جامعۀ جهانی بهائی خطاب به دهمین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو
«مقامات [ایرانی] صراحتاً گفته‌اند که آزادی دین یا عقیده فقط در مورد داشتن اعتقاد شخصی، صادق است اما افراد حق ابراز این اعتقادات در حرف يا عمل را ندارند. سؤال اين است که اگر ایمان نتواند در کلام و عمل فرد بروز کند، دین داشتن به چه معناست؟» (اسفند ۱۳۸۷)
«اگر بهائیان دربارۀ اصول متعالی اخلاقی با همسایگان خود صحبت کنند، این تهدیدی برای ملّت است؟ اگر بهائیان به صورت خصوصی در خانه های خود با دوستانی که از تصویر منفی ترسیم شده از بهائیان در رسانه های ایرانی متحيرند، دربارۀ ماهیت واقعی دین خود صحبت کنند، تهدیدی برای جامعه‌اند؟ اگر خانواده ها برای عبادت و گفتگوی جمعی گرد هم آیند چه زیانی حاصل می‌شود ؟ آیا غیر‌منطقی است که گروهی از بهائیان –در نبود مؤسّسات اداری خود که به دستور حکومت از آنها محروم شده‌اند– برای تسهیل امور ازدواج، آموزش کودکان و دفن درگذشتگان مطابق اصول دیانت بهائی اقدام کنند؟ آزار بهائیان در ایران به این خاطر است که آنان ایمان خود را در گفتار و رفتار نشان می‌دهند.»
بیشتر بخوانید

سؤال در گفتگؤی تعاملی با خانم اسماء جهانگیر، گزارشگر ویژۀ آزادی دین یا عقیده، دهمین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو
«...آئین بهائی طبقۀ روحانی ندارد و مقامات ایرانی مؤسّسات انتخابی آن را ممنوع کردند. این هفت بازداشت شده، اعضای گروهی بودند که به امور جامعۀ بهائی در سطح ملّی رسیدگی می‌کرد. آنها هنوز به صورت رسمی تفهیم اتهام نشده‌اند.» (۲۰ اسفند ۱۳۸۷)
«آیا اخیراً از دولت ایران اطلاعاتی دربارۀ این پرونده دریافت کرده‌اید؟ و فکر می‌کنید گام‌های بعدی برای حفظ (بیش از ٣٠٠٠٠٠) بهائی ایرانی چه می‌تواند باشد؟»
بیشتر بخوانید

بیانیۀ شفاهی خطاب به یازدهمین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد
«جامعۀ جهانی بهائی به شدت نگران هفت رهبر بهائی است که بیش از یک سال پیش به صورت خودسرانه در ایران بازداشت شده‌اند و به وکیل خود خانم شیرین عبادی دسترسی ندارند. اخیراً به خانواده‌های آنان اطلاع داده شده که ممکن است این بهائیان با اتهام جدید و بسیار سنگین 'افساد فی الارض' روبرو شوند که می‌تواند در ایران به مجازات اعدام منجر شود.» (خرداد ١٣٨٨)
«اتهام 'افساد فی الارض' علیه بهائیان بسیاری که در سال های پس از انقلاب اسلامی اعدام شدند، به کار رفت. استفادۀ مجدّد آن در این پرونده نشان می‌دهد که مسئولان برای هرگونه اتهام علیه این افراد، مبنایی جز آزار دینی آشکار ندارند. این عمل به وضوح نشان‌دهندۀ افزایش شدید آزار کل جامعۀ بهائی، بزرگترین اقلیت دینی ایران، به دست حکومت است.»
بیشتر بخوانید

بیانیۀ شفاهی خطاب به دوازدهمین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو
«هفت عضو سابق مدیریت بهائی هنوز به ناحق در پشت میله‌های زندان به سر می برند و بیش از یک سال –بیش از ١٦ ماه- در این وضعیت بوده اند. دولت ها، جامعۀ مدنی و افراد برجسته در بسیاری کشور ها خواهان آزادی بی‌قید و شرط این هفت مرد و زن که از هر جُرمی مبرّا هستند، شده‌اند. آنها فقط به دليل آزارهای دینی از آزادی خود محروم هستند.» (شهریور ١٣٨٨)
«امّا امروز به ناچار توجّه شورا را به ترفند جدید و بی رحمانه‌تری جلب می‌کنیم که به موجب آن شهر سمنان محلّ یک آزمایش غیرعلنی برای حذف جامعۀ بهائی در سراسر ایران قرار گرفته است. این روش شامل اجرای روشمند اقدامات مختلفی است که در سند محرمانۀ حکومت در سال ١٣٦٩ تعیین شده و تلاش های گسترده ای را نیز برای تحریک مردم ایران به منظور ایجاد نفرت و بی اعتمادی نسبت به بهائیان دربرمی‌گیرد.»
بیشتر بخوانید

بیانیۀ شفاهی خطاب به سیزدهمین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو
«همه چیز در این پرونده نه تنها قوانین بین المللی حقوق بشر، بلکه حتی بخش هایی از حقوق جزائی ایران را نیز نقض می‌کند.» (١٥ مارس ٢٠١٠) (٢٤ اسفند ١٣٨٨)
«این افراد هرگز عملی علیه امنیت کشور انجام نداده اند. بر عکس، تصمیم گرفتند با وجود همۀ سختی هایی که تنها به خاطر اعتقادات شان متحمّل شده اند در ایران بمانند و به کشور و هم وطنان خود خدمت کنند. یکی از وکلای‌شان، خانم شیرین عبادی، برندۀ جایزۀ نوبل، اظهار داشته که در پروندۀ آنها حتی یک مدرک مبنی بر مجرم بودن‌شان وجود ندارد. آنها بی گناه هستند و باید آزاد شوند. پروندۀ آنان به نمادی از آزار همۀ پیروان این دین در ایران تبدیل شده است.»
بیشتر بخوانید

بیانیۀ شفاهی خطاب به چهاردهمین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو
«هم اکنون بیش از ٣٥ بهائی در زندان های ایران به سر می‌برند. از سال ١٣٨٣ (٢٠٠٥) بیش از ٣٠٠ دستگیری صورت گرفته. اقدام به آتش زدن و حمله های خشونت آمیز دیگر علیه بهائیان، همزمان با تحريک گستردۂ نفرت از بهائيان افزيش يافته است.» (٨ ژوئن ٢٠١٠) (١٨ خرداد ١٣٨٩)
«کودکان بهائی توسط معلّمان و مسئولان مدارس مورد ارعاب و آزار قرار می‌گیرند و دانشجویان بهائی از دسترسی به دانشگاه محروم هستند. حکومت محدودیت‌های بسیاری برای استخدام بهائیان ايجاد کرده و از جمله فهرستی از ٢٥ حرفه وجود دارد که بهائیان از کار در آنها ممنوعند. حکومت همچنین آنان را از حق بازنشستگی و ارث محروم نموده است. متأسفانه این گونه تجاوزها مستمر و شناخته‌شده هستند. آنچه کمتر شناخته‌شده این واقعیت است که بهائیان سال‌ها در بازداشتگاه‌های موقت تحت شرایط بسیار دشوار زندانی بوده‌اند.»
بیشتر بخوانید

 
اخبار جدید
© 2008 Bahá’í International Community