قطعنامۀ سازمان ملل با پیامى جدى دربارۀ وضعيت حقوق بشر در ايران
٢٩ آبان ١٣٨٨
سازمان ملل – به گفتۀ جامعۀ جهانی بهائی، امروز قطعنامه ای شدید اللّحن دربارۀ حقوق بشر در ایران تصویب شد که نمايانگر نگرانى عميق جامعۀ بين الملل از طرز رفتار حکومت ايران با شهروندانش است.
اين قطعنامه که با رأی ۷۴ به ۴۸ در کمیتۀ سوم مجمع عمومی سازمان ملل متّحد به تصویب رسید، از «نگرانی عمیقی از نقض جدّی، مداوم و مکرّر حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران» صحبت مى کند. در فهرست موارد نقض حقوق بشر در اين قطعنامه، از اقدامات سرکوبگرانه پس از انتخابات ریاست جمهوری ايران در خرداد ماه و «تبعیض فزاینده» علیه گروه های اقلیت از جمله بهائیان ياد شده است.
بانی دوگال، نمایندۀ اصلی جامعۀ جهانی بهائی در سازمان ملل متّحد، گفت: «قطعنامۀ امسال – که از شدید اللّحن ترین قطعنامه ها علیه ایران در بیش از ٢٥ سال اخیر است – پيام قاطعى براى حکومت این کشور است که مى گويد جامعۀ بین الملل از موارد نقض حقوق بشر چشم پوشی نخواهد کرد.»
خانم دوگال اضافه کرد: «مجمع عمومی به موارد متعددى از نقض حقوق بشر از جمله استفاده از شکنجه، زيرپاگذاشتن مکرّر حقوق قانونی، سرکوب خشونت بار زنان و تبعیض مداوم علیه اقلیت ها از جمله بهائیان اشاره مى کند. بهائيان بزرگ ترین اقلیت دینی در ایران هستند که صرفاً به خاطر عقايدشان مورد آزار قرار می گیرند.»
اين قطعنامه نسبت به طرز رفتار با «عرب ها، آذری ها، بلوچ ها، کردها، مسیحیان، یهودیان، صوفی ها و مسلمانان سنّی و مدافعان آنها» نیز ابراز نگرانی می کند.
خانم دوگال گفت: «قطعنامه همچنین محدودیت های شدیدی را که ایران در مورد آزادی بیان اعمال کرده و استفادۀ حکومت از خشونت برای فرونشاندن مخالفت های پس از انتخابات ریاست جمهوری در خرداد ماه را به صراحت محکوم می کند. ما فقط می توانیم امیدوار باشیم که با توجه به شدّت لحن قطعنامه، ایران سرانجام توصیه های جامعۀ جهانى را مورد توجه قرار دهد و روش خود را تغییر دهد.»
قطعنامه که توسط کانادا طرح و با حمایت ۴۲ کشور دیگر ارائه شد، از ایران می خواهد که همکارى با دیده بانان حقوق بشر سازمان ملل را بهبود بخشد و از جمله به آنها اجازۀ بازدید از ایران را بدهد؛ و نيز به دبیر کل سازمان ملل مأموريت مىدهد که سال آينده گزارشى از پیشرفت ایران در انجام وظایف خود در زمینۀ حقوق بشر ارائه کند.
قطعنامه با اشاره به بحرانی که به دنبال انتخابات ریاست جمهوری پیش آمد، هشت پاراگراف را به بیان «نگرانی ویژه» دربارۀ اقدامات سرکوب گرانه ای که حکومت برای فرو نشاندن مخالفت ها به کار برد، اختصاص می دهد. در قطعنامه، به آزار روزنامه نگاران، مدافعان حقوق بشر، دانشجویان و «دیگر کسانی که از حقوق خود برای گردهمآئى و تجمع هاى مسالمت آمیز استفاده می کنند»، اشارۀ خاص شده است.
قطعنامه به «استفاده از خشونتى» علیه «شهروندان ایرانی که از آزادی تجمع مسالمت آمیز استفاده کردند» اشاره مىکند که منجر «به مرگ و مجروح شدن عدۀ بیشماری گرديد»؛ و از برگزاری «محاکمه های جمعی و عدم اجازۀ دسترسی متّهمان به دفاع شايستۀ قانونى» انتقاد مى کند.
قطعنامه به طور مشروح به آزار بهائیان مىپردازد و از «حمله به بهائیان و دین آنها در رسانه های تحت حمایت دولت، شواهد فزاینده از تلاش دولت برای شناسایی، نظارت و بازداشت خودسرانۀ بهائیان، و جلوگيرى از تحصیل پیروان اين آئين در دانشگاه و مسدود کردن امکانات تأمین اقتصادی آنها» ابراز نگرانی می کند.
قطعنامه به ادامۀ بازداشت هفت تن رهبران بهائی که در اسفند ١٣٨۶ و اردیبهشت ١٣٨۷ دستگیر شدند نیز اشاره می کند و مى نويسد آنها «بدون دسترسی مقتضى و به هنگام به وکلاى مدافع، با اتّهامات جدّی» مواجه شده اند.
